Nkfan’s Weblog

Jest leworęczna. Wszyscy pamiętają, że jest Australijką – jak Mel Gibson, powiedzielibyśmy dwa lata temu; od roku mówimy, że jak Russel Crowe. Ale urodziła się w Honolulu na Hawajach. Niemal natychmiast jej rodzice przeprowadzili się do Waszyngtonu, gdzie ojciec dostał posadę przy badaniach nad rakiem piersi. Trzy lata później rodzina wróciła tam, skąd pochodzi – do Sydney.

Nicole jako trzylatka zaczęła się uczyć baletu. Jej pierwszą teatralną rolą była owieczka w jasełkach w podstawówce. Złośliwi twierdzą, że cała przygoda z baletem i teatrem to czysty eskapizm – podczas gdy wszystkie nastolatki prażyły się w słońcu australijskich plaż, Nicole o mlecznej cerze i włosach rudoblond uciekała przed nim, jak się tylko dało. A skoro nie mogła rywalizować z koleżankami opalenizną, musiała sobie znaleźć inne mocne punkty…

Miała dziesięć lat, gdy ze zwykłej szkoły przeniosła się do szkoły o profilu teatralnym. Matury już nie zrobiła. W wieku lat 14 zadebiutowała na ekranie w filmie Bush Christmas (premiera w 1983). W tym samym czasie występowała na scenie w Philip Street Theater, a za jedną z ról tamże otrzymała list z gratulacjami od Jane Campion, wówczas studentki wydziału filmowego. Po debiucie kinowym posypały się propozycje, zagrała m.in. główną rolę w serialu TV Vietnam, za którą dostała nagrodę Australijskiego Instytutu Filmowego (1986). Trzy lata później zagrała już w Stanach – u boku Sama Neilla w thrillerze Martwa cisza (1989).

Toma Cruise’a poznała w roku 1990, na planie filmu Szybki jak błyskawica. Pobrali się w wigilijny poranek tego samego roku. Nicole bardzo dbała, by wciąż postrzegano ją jako aktorkę, a nie jako żonę Toma. Zagrała m.in. u boku Dustina Hoffmana w komedii gangsterskiej Billy Bathgate (1991), razem z Tomem w Za horyzontem (1992), epickiej opowieści o Irlandczykach szukających swego miejsca na Dzikim Zachodzie i z Michaelem Keatonem w wyciskaczu łez Gra o życie (1993).

Wciąż jednak nie była gwiazdą. Próbowała zdobyć ten status rolą w Batman Forever (1995), ale udało się to dopiero po filmie Gusa Van Santa Za wszelką cenę (1995). Status ten utrwaliła rola w filmie Jane Campion Portet damy (1996), adaptacji powieści Henry Jamesa. W tym filmie wbiła się w gorset, który zmniejszył jej talię do 19 cali (48 cm), choć zapewne nie z tego powodu praca ta ją tak wyczerpała, iż przez dwa tygodnie nie wstawała z łóżka po lekarskiej diagnozie “stres emocjonalny”.

Życie rodzinne zawsze było dla Kidman priorytetem. Urodzone w rodzinie społeczników (matka feministka, ojciec lekarz), Nicole i jej siostra Antonia od najmłodszych lat chodziły z rodzicami na pikiety. Kiedy u matki wykryto raka piersi, 17-letnia Nicole rzuciła pracę i poszła na kurs masażu, by zająć się matką. Wiele lat później działała w akcji przeciwko przemocy wobec dzieci. Jest czułą matką dla dwójki adoptowanych dzieci. Jej małżeństwo z Tomem uchodziło za jedno ze szczęśliwszych i trwalszych w Hollywood – choć zapewne musiały ją boleć spekulacje brukowców, iż ten związek to formalność, przykrywka dla rzekomego homoseksualizmu Toma. Kiedy więc zaczął się kryzys? Może gdzieś przy pracy nad ostatnim filmem Stanleya Kubricka Oczy szeroko otwarte (1999), pełnym śmiałych scen miłosnych? Jedna z gazet napisała, iż państwo Kidman-Cruise potrzebowali terapeuty, by przez te sceny przebrnąć, takie mają kłopoty w łóżku! Aktorzy zaskarżyli gazetę i bez kłopotu wygrali proces. A może prawdą jest jedna z niezliczonych spekulacji brukowców, iż rozstali się z powodu podejmowanych przez prób Toma wciągnięcia całej rodziny, łącznie z dziećmi, do kościoła scjentystycznego? Może jego romans z Penelope Cruz? Pewnie już się nigdy nie dowiemy. Faktem jest, iż się rozstali, a rozejście to zbiegło się z poronieniem – Nicole była w ciąży. Rozwód z kolei (szybki i kulturalny) zbiegł się w czasie z premierą ostatniego filmu Kidman – Moulin Rouge. Film zachwycił i krytyków, i widownię, stając się wielkim triumfem Nicole obsypanej pochwałami. Podczas kręcenia złamała żebro (najpierw upadek, a potem ściśnięcie pękniętego żebra gorsetem) i uszkodziła chrząstkę w kolanie (ostatnie sceny kręciła chodząc o kulach), ale było warto. Na premierze filmu podczas festiwalu w Cannes była radosna, wyglądała świetnie, i choć poprosiła dziennikarzy, by nie pytali ją o życie osobiste, wyglądało na to, że poradziłaby sobie także i z ich pytaniami.